[in truth, there is beauty]
Once the realization is accepted that even between the closest human beings infinite distances continue, a wonderful living side by side can grow, if they succeed in loving the distance between them which makes it possible for each to see the other whole against the sky.
-rainer maria rilke
[thought of the day]
Without wanting (or claiming to own the ability) to reproduce the lecture given today by Taylor on his study A Secular Age, the thought that struck and stayed with me most was his view on narratives. Needless to say that to a ‘literary theory whore’ like me (I am freely quoting my friends and facebook here) his explanation on the necessity of narratives when considering history and subsequently social theory and philosophy, was welcomed most warmly.
A paraphrase:
People need narratives. We understand ourselves in a narrative way, people use narratives to explain themselves. You need to understand the narrative of the past to understand yourselves.
[...]
If we do not understand our stories, therefore ourselves, this will influence how we view ourselves and society. If you get the narrative wrong, you get your own story and time wrong.
Enough pause for thought for the coming few weeks, in any case.
PS. Such fun it was to see how the university had pulled out all their prestigious professors from all over the place in an attempt to flaunt their academic allure. Get your groove on, Alma Mater, and shake your tail feather.
[onthecht]
Vandaag heb ik mijn tandarts opgezegd. Dat klinkt als een krantenabonnement beëindigen, maar dat is het niet. Geenszins.
Sinds enkele maanden zit er bij mij om de hoek een gloednieuwe tandartsenfabriek. Niet één of twee, maar een heel team van mannen en vrouwen die als dagbesteding in andermans mond wroeten en mensen (ongewild? dat hoop ik dan) pijn doen. In een groot pand waar voorheen een postkantoor in zat en waar ik telkens weer voorbij kwam. Het nieuwe bord in de tuin liet duidelijk blijken dat ze nog plaats hadden voor nieuwe patiënten en nu eindelijk heb ik de stap genomen. Ik heb ze gebeld, werd in de wacht gezet met Luv als achtergrondmuziek en daarna moest ik zelf mijn huidige tandarts opzeggen.
Vreemd genoeg voelt dat bijna als het uitmaken van je relatie. Ik zit al zo lang bij deze tandarts, begon bij haar vader als huilende kleuter en wordt nu al jaren door zijn dochter twee keer per jaar onder handen genomen. Er is ook niets aan haar op te merken, dus wat is dan de reden dat ik weg wil? Omdat er iemand is die dichterbij zit en die mij, zo lijkt het, meer kan bieden voor hetzelfde geld. Ben ik dan zo opportunistisch geworden? Hebben jeugdherinneringen dan helemaal geen waarde meer?
Het gesprek met de receptioniste verliep makkelijker dan ik had verwacht (gehoopt?). Snel, kort en zakelijk. Steriel. Zoals een tandarts hoort te zijn. En toch voel ik me nu een beetje ontheemd. Misschien hoort dit ook bij het afsluiten van mijn kinderjaren, voordat ik een nieuwe fase in ga. Vaarwel zeggen tegen de oude en vertrouwde wachtkamer met de National Geographics en op naar de blinkend witte fabriekshal, waar wachtenden worden vermaakt met Simply Red.
Gelukkig zit ik nog fijn ingemetseld in mijn scriptie tot aan de zomer, dus helemaal loslaten hoeft voorlopig nog niet.
[en nu in het Nederlands]
Schrijven. Ik wil het al heel lang. En als ik zeg lang, dan bedoel ik langer dan twee maanden en een dag. Toen ik acht was en mijn moeder een automatische typemachine kocht van brother (en dat was toen je van het, laat dat even duidelijk zijn), was ik er niet achter vandaan te slepen. Geweldig vond ik het, al die knopjes waar ik op moest drukken, waardoor er een afdruk van een letter op het papier werd achtergelaten. En nog een knop, en nog één. Als ik zo een tijdje doorging kon ik er woorden van maken en voor ik het wist, had ik een zin. Een paar zinnen verder vormde zich langzaam een verhaal en als ik klaar was, dan riep ik luidkeels mijn vader die moest komen lezen.
Zo hield ik hem- en mijzelf scherp.
Maar, om weer terug te komen bij het onderwerp: de brother typemachine. Er waren twee elementen die ik het echt gaaf vond en waar ik heel waarschijnlijk nu nog steeds bovenmatig blij van zou worden. Eén: het opstartgeluidje. Je moest de deksel van de typemachine halen, de stekker in het stopcontact steken en dan op het aan/uit-knopje duwen. O, welk een vreugd als het dan een reeks aan mechanische geluiden begon te maken! Voor diegenen die dit allemaal helemaal niets zegt: stel je een inktjet printer op die na een tijd uit te hebben gestaan weer aangezet wordt. Alsof je je twee-pakjes-sigaretten-per-dag-rokende opa in de ochtend op gang hoort komen, dat gevoel. Want er was ook altijd die angst. Wat als hij deze keer halverwege blijft hangen? Dat in plaats van de nette klikjes en de korte bromtoon, ik alleen maar een trage zoem zou horen en daar bleef het dan bij. Gelukkig is het nooit zover gekomen.
Reden twee voor mijn dagelijkse geluksmoment: de correctieknop. Ik weet niet of dit een universeel en heimelijk genoegen is voor alle basisschoolkinderen, maar op het moment dat ik de inktwisser en de typex ontdekte, had ik, wat mijn acht-jarige ik betrof, de zin van het leven gevonden. Dingen kunnen opschrijven met pen, fouten maken, maar dan net doen alsof dat niet gebeurd was. Nadeel was wel dat de juf of meester daar meestal minder gecharmeerd van was dan ik, want je kon de plekken waar ik vol overgave had zitten wissen of smeren best goed zien.
Maar, nu! De correctieknop van mijn (moeder’s) typemachine was beter dan de allerduurste Bruna inktwisser die bestond, want deze knop zorgde ervoor dat er ineens een wit lintje tevoorschijn kwam, in plaats van de bekende zwarte inkt-lint. Er verscheen een hamertje met een vlak, rechthoekige oppervlak, zonder afdruk van een letter en pats! Daar ging ‘ie. Zo over een fout aangeslagen toets. En weg was het bewijs van mijn falen. Maagdelijk en onschuldig wit glom de lege plek mij hoopvol toe, waar hij even daarvoor mij nog priemend, nors en beschuldigend had aangekeken. Weg dat alles.
Veel verhaaltjes heb ik op die manier weten te redden. Een driee-eenheid waren wij: de brother, het magisch wis-lint en ik. Uiteindelijk heb ik er zelfs kaartjes naar Burger’s Zoo Rotterdam mee weten te winnen door mijn uitgetypte mening over wel of geen hoofddoekjes tijdens de gymles naar de jongerenkrant op te sturen. (ik was voor, natuurlijk. vandaar de kaartjes.)
brother staat nu ergens onderin een kast op de zolder te verstoffen. En zo voelt het ook een beetje met mijn verlangen om gewoon, at random, dingen op te schrijven. Ik wil zo graag, maar vergeet het vaak en parkeer het ergens op een plank. Maar nu is het lente en tijd om schoon te maken, op te ruimen en nieuwe dingen op touw te zetten.
Als oude meubels het fijnste zitten, dan geldt dat misschien ook voor oude hobbies.
[attempt no. umpteenth]
Dear reader,
As I am busy completing an MA thesis and most of my time is wasted behind a computer until the last days of July this year, the idea of setting up an online outlet for some complete randomness, ventilating of frustrations and sharing pretty things, seemed very appealing.
C’est ça.
I hope to gather and build up some account of photo’s, quotes, poetry, music, comics and what have you that will rank higher and higher on the scale of impressiveness throughout time. Suggestion are, as always, highly valued and welcome!
[takes a bow, before scurrying off stage]
[curtain falls]
[exit]
